थारु राष्ट्रिय दैनिक
भाषा, संस्कृति ओ समाचारमूलक पत्रिका
[ थारु सम्बत २८ कार्तिक २६५०, शनिच्चर ]
[ वि.सं २८ कार्तिक २०८३, शनिबार ]
[ 14 Nov 2026, Saturday ]

साहित्य

मेरो गाउँघरमा बोलाउँदैछन्

मेरो गाउँघरमा बोलाउँदैछन्

डौना बेबरीको बास्ना संगै खेतबारीमा धानको बाला झुल्दै छ त्यै धानको बालामा अमृतरस घुल्दै छ घर आँगनमा गेंदा टिउरा फुल्दै छ कता कता मेरो मन पनि डुल्दै छ कतै दशैं आयो कि घरमा कतै रौनक छायो कि शहरमा कतै दशैंको गीत गायो कि रहरमा अब म पनि आउँदैछु
अर्सीक घाना

अर्सीक घाना

मधु ओ सन्तुक जोरी डेखके मनै आजकाल्ह लल्चठैं । डाई–बाबा, एक छावा, एक छाई ओ अपने थर्वा ओ मेहरवा, जम्मा ६ जनहनके परिवार । एक जनहनके कानुमे छावा ओ एक जनहनके कानुमे छाई, खेलौनाहस् लोभलग्टिक लर्का । उ डगरा नेगेबेर मनै, ‘ऐया डाई, अतरा सुग्घुर
लौव दुल्हा

लौव दुल्हा

खन्टुराम बिहान्नी आफन डाईकठे गइल । बगालमसे छुटल भुलाइल चिङ्नी जसिक सुरक्षित स्थान खोज्ठ ओसहख खन्टुराम आफन घर गइल । खन्टुरामके डाई चुल्हाम टिनक अढन डोस्ल रलहिस् । आघक दिनठेसे हेराइल छावा टुप्लुक घरम देख्टिकी डाईह खुशी निहुइना
यस्तै यस्तै छ सरकार

यस्तै यस्तै छ सरकार

तिमी कराउ, चिल्लाउ वा रोउतिम्रो पुकार तिमी बाहेक अरु कसैले सुन्दैनतिम्रो दुःख पिडा तिमी बाहेक अरु कसैले बुझ्दैनतिम्रो मनभित्रको घाउको दुखाइ तिमी बाहेक अरु कसैलै देख्दैनन त सरकारले देख्छ, न त सुन्छ, न बुझ्छजसले देख्छ, सुन्छ, कुरा
सरकार टु काहाँ बाटो ?

सरकार टु काहाँ बाटो ?

हम्र यहाँ भुख पियासल बाटीहमारठे खैना गाँस निहो,लगैना कपास निहो,गाउँघर सहर बजारके कोन्वा कोन्वामजिना सासट होस्याकलसरकार टु काहाँ बाटो ? जब जब चुनााब आइट तटु हर गाउँक समस्या बुझ्ठो,हर सहरके कोन्वा कोन्वाम जाखन हमार पीडा बुझ्ठो,कञ्चन
बट्कोहीः तिनपट्या

बट्कोहीः तिनपट्या

गाँउक गल्लिक् माझम रलक गेह्रान (हमार पुरान) घरेरीम तिनपट्यक रुख्वा कुलमुलाइल पट्या लेक ठिंगं ठहर्याइल बा, महिहन गिज्यैटी । मै गल्लीक पुरुव पाँजर रलक उल्टाहन घरक अंगनम पैरक बेर्रीम बैठ्के हेर्टी बटु तिनपट्याह । एक्क घचीम उल्टाहन
जीतवाहन

जीतवाहन

‘लो री पवनहरीह काथा सुने बैठह, यापन दुधपुत लेले ।’ — धनुबाण डेखैटी, कुछ कटी तीन पटकचो जग्गेके फन्का लगैलै गाउँक् सम्हनीया (कटुवाल) । अनेक अनेक सामग्रीले सजल रहे जग्गे । पीप्परक कन्टाहे गाडके पीप्परक रुखवक् परिकल्पना करल रहे ।
असम्पादित कविता

असम्पादित कविता

मलाई गद्दार भन्दै मेरो लालसलाम अचेल भगवानको जन्मभूमि खोजिरहेछ, उसका मार्क्सवादी यज्ञमा समाजवाद र साम्यवाद होम भइरहेछ, अद्भूत अवतारको प्रतीक्षामा प्रभुको लीलामय लालसामा केही थान बजरंगीहरु लाल भजन गाइरहेछन् तर भाव कालोकालो आइरहेछ
जाँर पिअ बलिबो–केल झट्ट अइठो

जाँर पिअ बलिबो–केल झट्ट अइठो

टुहिननिमन्नाहाँ कहुँ कलसेजाँर पिअमाखुर पिअमढ्रि काह्रजन्नि उह्रारघोङ्घि काह्रमुस्वा क्वारगुस्कि बि–नढर्ह्या लगाएहारा काह्रआनक मकैमक खिरा च्वा–रबलिबो– ट झट्ट अइठोकहाँ ?काजे ?कसिक ?कै–ख निपुस्ठोकौनो बहाना निबनैठोडिउटिम खटल
डाइ ! मैं बुक्कि लेके आगइलुँ

डाइ ! मैं बुक्कि लेके आगइलुँ

फुलमटिया ५ बरसके हुइल् । उ गाउँक स्कुलिम पर्हठ् । आझ फेन ओकर स्कुल जैना जुन हुगइलिस् । स्कुल जैना जुन ओकर डाइ, सुग्घरके सँप्रा डेठिस् । आझ फेन मुँरि चोंचके झुल्वा, फराक फेन घलाडेलिस् । उ जोगनियाँ हस बिल्गाइ लागल् । ओसिक टे